Ιστορία

Η Ελιά της Κρήτης

 

Ένα δέντρο που εγκυμονεί καρποφορώντας συνεχώς κι αδιάκοπα από την εποχή του βασιλιά Μίνωα.

 

Τόσα μάτια, τόσα χέρια, την αγγίζουν με στοργή μέσα στους αιώνες που διαβαίνουν.

 

Από τους αρχαίους Έλληνες και τους Μινωίτες μέχρι τους Βενετσιάνους και τους Οθωμανούς, όλοι μαγεμένοι κοιμήθηκαν κάτω από τον ίσκιο της, γεύτηκαν τον καρπό της, αρωμάτισαν τα σώματά τους για τους έρωτές τους, γιάτρεψαν τους πόνους τους με το λάδι της.

   Η αρχαιότερη ελιά της Κρήτης. Η ηλικία της υπολογίζεται ότι ξεπερνά τα 3.000 χρόνια.

Γιατί η Ελιά της Κρήτης ξεχωρίζει

 

Μα γιατί φυτρώνει άγρια και στιβαρή παντού στην Κρήτη.

 

Είναι αιωνόβια, σαν αρχαία Θεά των μύθων, σαν την Μεσόγειο των Θρύλων.

 

Καλλιεργείται και φροντίζεται, η ίδια αυτή Ελιά, χιλιάδες χρόνια τώρα, στα ίδια μέρη, από τον πατέρα στο γιο κι από τη μητέρα στην κόρη.

 

Σπάνια θα τη δείτε σε μέρη πεδινά της Κρήτης.

 

Σε μέρη με λόφους, με πλαγιές, σαν αμφιθέατρο, κατοικεί, για να αντικρίσει πρώτη αυτή, το Μεσογειακό ήλιο, το ξημέρωμα. Έχει σαφή την αίσθηση της ρέμβης του απογεύματος, νοιώθει το βουητό των λιμανιών, αναγνωρίζει τα πάθη των ερώτων τις ζεστές νύχτες του κρητικού καλοκαιριού.

 

Κοιτάζει πάντα κατά το Αιγαίο πέλαγος, για να νοιώθει την αύρα των ανέμων του, ν` ακούει το βουητό του.

 

Ποτίζεται από τον ουρανό, τις αφέγγαρες νύχτες του υγρού Φθινοπώρου της Κρήτης.

 

Ιδρώνει το κορμάκι της στη ζέστη του κρητικού καλοκαιριού και ξαναποτίζεται με το αρωματισμένο νερό των χειμάρρων, καθώς αυτό κυλά ανάμεσα στις ρίζες της λυγαριάς και της πικροδάφνης…